تجلی نماز در سیره ثامن الحجج (علیه السلام)   

 

حضرت رضا (علیه السلام) درباره فلسفه نماز چنین می فرمایند : « فلسفه نماز آن است که اقرار به ربوبیت خدا، نفی هرگونه شریک برای او و ایستادن با کمال خضوع و فروتنی و بیچارگی در پیشگاه خداست.

ایستادگی که با اعتراف به گناه و درخواست آمرزش گناهان پیشین و نهادن جبین و صورت بر زمین درپنج نوبت از شبانه روز و با احترام به عظمت خدا آمیخته است.

 

 نماز موجب یاد خدا، دوری از غفلت و سرکشی و باعث خشوع و عشق و درخواست افزایش شؤون مادی و معنوی است. امام هشتم (علیه السلام)، برای نماز احترام ویژه ای قایل بودند و در گفتار و رفتار، مردم را به اقامه نماز با شکوه فرا می خواندند و خود در بزرگداشت آن، پیشاپیش انسان ها بودند. برای دریافت هرچه بهتر این موضوع و تماشای شکوه ملکوتی نماز در چهره نورانی امام همام علی بن موسی الرضا (علیه السلام)، نظر شما را به نمونه های زیر جلب می کنم: امام رضا (علیه السلام) عملاً در صورت امکان، به هرچه باشکوه تر برگزار شدن نماز جماعت، تأکید فراوان داشت و خود نیز در این راه کوشا بود.

 

در این راستا، کافی است نظر شما را به نماز عید باشکوه آن حضرت که ناکام شد و نیز نماز شکوهمند باران که باعث عزت شیعیان گردید، جلب کنم : هنگامی که حضرت رضا (علیه السلام) بر اثر دعوت اجباری مأمون عباسی به خراسان آمد، در آنجا پس از اصرارهای تأکید آمیز مأمون، مسأله ولایت عهدی را مشروط در این که در امور مهم سیاسی دخالت نکند، پذیرفت ؛ تا این که عید قربان (یا عید فطر) فرا رسید.

 

مأمون به آن حضرت عرض کرد: « برای نماز عید آماده شو و آن را اقامه کن و خطبه آن را نیز القا فرما » حضرت رضا (علیه السلام) این پیشنهاد را رد کرد، چرا که اقامه این نماز با خطبه آن ، از شؤون حکومت اسلامی بود و آن حضرت در شروط ولایت عهدی، شرط کرده بود که در امور مهم دخالت نکند.